ΣΥΜΦΩΝΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΜΕΤ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

---

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
M. Ravel: Pavane pour une infante défunte, M.19       
                 Διεύθυνση ορχήστρας Γεώργιος Βράνος              
 
A. Jolivet: Κονσέρτο για φλάουτο και ορχήστρα εγχόρδων    
                  Κωνστάντη Στρατάκη φλάουτο
                  Διεύθυνση ορχήστρας Ruijun Ma                        
                                  
J. Haydn: Κονσέρτο αρ. 2 σε ρε μείζονα, έργο 101, Hob. VIIb/2
                 για βιολοντσέλο και ορχήστρα
                 Ζωή Θωμαή Μπάρμπα βιολοντσέλο                                            
                 Διεύθυνση oρχήστρας Παύλος Έλληνας            
 
C. Saint-Saëns: Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 2 σε σολ ελάσσονα, έργο 22 
                           Δημήτριος Φαρμάκης πιάνο                                                        
                           Διεύθυνση ορχήστρας Ελπινίκη Ταστσόγλου   
 
O. Respighi: Σουίτα αρ. 1, Antiche Danze ed Arie per Liuto
                      Διεύθυνση ορχήστρας Γεώργιος Βράνος 

---

Η Συμφωνική Ορχήστρα του Τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας σας προσκαλεί σε ένα μουσικό ταξίδι μέσα από ένα πολυστυλιστικό πρόγραμμα, στο οποίο συμμετέχουν ταλαντούχοι νέοι σολίστες που διακρίθηκαν στον ετήσιο Διαγωνισμό Ερμηνείας του Τμήματος «Ηλίας Κουσκουβέλης» 2025, καθώς και φοιτητές της Ειδίκευσης «Διεύθυνση Ορχήστρας».
 
Το πρόγραμμα ανοίγει με την περίφημη Pavane pour une infante défunte (Παβάνα για μία νεκρή πριγκίπισσα), έργο που ο Maurice Ravel συνέθεσε αρχικά για πιάνο το 1899 και αφιέρωσε στην πριγκίπισσα de Polignac. Η ορχηστρική εκδοχή του έργου πραγματοποιήθηκε από τον ίδιο τον συνθέτη το 1910. Με τον απαλό και μελαγχολικό του χαρακτήρα, το έργο αυτό, που διαχρονικά γοητεύει το κοινό, συγκαταλέγεται στις πιο εμβληματικές συνθέσεις του Ravel.
 
Ακολουθούν τα δύο πρώτα μέρη από το Κονσέρτο για φλάουτο και ορχήστρα εγχόρδων του André Jolivet, το πρώτο από τα δύο κονσέρτα για φλάουτο που συνέθεσε. Το έργο γράφτηκε το 1949 για σόλο φλάουτο και ορχήστρα εγχόρδων και αφιερώθηκε στον κορυφαίο φλαουτίστα Jean-Pierre Rampal, ο οποίος πραγματοποίησε και την παγκόσμια πρεμιέρα του το 1950 με την Orchestre Lamoureux στο Παρίσι. Πρόκειται για ένα απαιτητικό και ιδιαίτερα εκφραστικό έργο, που ξεκινά με μια νωχελική μελωδία του φλάουτου να αιωρείται πάνω από την ορχήστρα, δημιουργώντας ένα αίσθημα ατέρμονης αναζήτησης, το οποίο κλιμακώνεται και καταλήγει σε ένα παιχνιδιάρικο δεύτερο μέρος.
 
Στη συνέχεια θα ακουστεί το πρώτο μέρος (Allegro moderato) από το Κοντσέρτο αρ. 2 σε ρε μείζονα για βιολοντσέλο και ορχήστρα του Joseph Haydn (Hob. VIIb/2). Το έργο αυτό θεωρείται ότι γράφτηκε το 1783 για τον Antonín Kraft, διακεκριμένο βιολοντσελίστα της αυλικής ορχήστρας του πρίγκιπα Nikolaus Esterházy. Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κοντσέρτα για βιολοντσέλο της κλασικής εποχής. Στο πρώτο μέρος κυριαρχεί ένας χαλαρός και γαλήνιος χαρακτήρας, ωστόσο το έργο εξελίσσεται γρήγορα στην ανάπτυξη, όπου παρουσιάζεται ένα δεύτερο θέμα βασισμένο στο αρχικό, πριν επιστρέψει στην επανέκθεση, στο κύριο θεματικό υλικό.
 
Ακολουθεί το Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα αρ. 2 σε σολ ελάσσονα, έργο 22 του Camille Saint-Saëns, από το οποίο θα ακουστεί το πρώτο μέρος (Andante sostenuto). Ένα από τα σημαντικότερα έργα του ρομαντικού ρεπερτορίου για πιάνο και ορχήστρα, το κοντσέρτο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1868 και εντυπωσιάζει με την αρμονική του ευελιξία, τις υψηλές δεξιοτεχνικές απαιτήσεις και την ιδιότυπη μορφολογία του, καθώς το πρώτο μέρος θυμίζει περισσότερο φαντασία. Όπως σημειώνει ο σολίστ του έργου:
«Για εμένα, το κοντσέρτο αυτό συνιστά όχι μόνο μια μουσική πρόκληση, αλλά και μια βαθιά προσωπική εμπειρία έκφρασης. Η μοναδική εισαγωγή του πιάνου δημιουργεί μια αίσθηση αφήγησης και έντονης εκφραστικότητας, που με συναρπάζει κάθε φορά που το εκτελώ ή το ακούω. Πρόκειται για ένα έργο που μου επιτρέπει να αποκαλύψω τον πιο ειλικρινή συναισθηματικό μου πυρήνα και να συνδεθώ ουσιαστικά με το κοινό.»
Η συναυλία ολοκληρώνεται με τη Σουίτα αρ. 1, Antiche danze ed arie per Liuto του Ottorino Respighi, ένα από τα πιο γνωστά και νοσταλγικά έργα του συνθέτη. Η σύνθεση αυτή αποτελεί μέρος ενός κύκλου τριών συμφωνικών σουιτών, βασισμένων σε ελεύθερες μεταγραφές έργων για λαούτο της Αναγέννησης και του Μπαρόκ. Εκτός από διακεκριμένος συνθέτης και μαέστρος, ο Respighi υπήρξε και σημαντικός μουσικολόγος· το έντονο ενδιαφέρον του για τη μουσική παλαιότερων εποχών αποτυπώνεται χαρακτηριστικά και στο συγκεκριμένο έργο.