Orphée aux Enfers
(Ο Ορφέας στον Άδη)

Τα πρόσωπα:

Ορφέας

Ευρυδίκη

Αρισταίος-Πλούτων

Η Κοινή Γνώμη

Δίας

Ήρα

Αφροδίτη

Έρωτας

Ερμής

Άρτεμη

Άρης

Αθηνά

Τζων Στυξ

                  ΠΡΑΞΗ 1η

        Νο 1. Ο ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ

        ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΓΝΩΜΗΣ

      (Εξοχή έξω από τη Θήβα.

      Εμφανίζεται η Κοινή Γνώμη

         με τη συνοδεία της.)

ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ¹

Ποια είμαι; Του αρχαίου δράματος

αντιπροσωπεύω τον χορό.

Είμαι η Κοινή Γνώμη,

ενσαρκώνω ό,τι σκέφτεστε όλοι.

Με δυο λόγια,

είμαι πρόσωπο συμβολικό.

Ο αρχαίος χορός

αναλάμβανε στο κοινό να εξηγεί

εκείνα που οι ξύπνιοι θεατές

είχαν κιόλας καταλάβει απ’ την αρχή.

Όμως εγώ είμαι ακόμα καλύτερη:

στη δράση παίρνω μέρος.

Στο δράμα παίζω ρόλο ενεργό.

Και ανάλογα μ’ αυτά

που βλέπω, βρίζω ή επαινώ…

Αλίμονο στη γυναίκα

που τον άντρα της θέλει να απατήσει!

Αλίμονο όμως και στον άντρα

που τη γυναίκα του

με κέρατα επιθυμεί να διακοσμήσει!

Μην ανησυχείτε!

Δεν τα λέω σ’ εσάς!

Στα πρόσωπα του έργου απευθύνομαι.

Αλλά να… βλέπω την Ευρυδίκη μας…

Ώρα ν’ αποχωρήσω. Μην ανησυχείτε!

Δεν θα σας εγκαταλείψω…

εδώ στα παρασκήνια θα κρυφτώ…

και όταν χρειαστεί, στη σκηνή θα ορμήσω

σαν τον από μηχανής θεό.

  (Η Κοινή Γνώμη, ακολουθούμενη

        από τη συνοδεία της,

       πηγαίνει προς τον ναό.

     Οι γέροντες την συνοδεύουν

     ξανασχηματίζοντας τον χορό.

Οι βοσκοί βγαίνουν από τα πλάγια

      και η σκηνή μένει άδεια.

     Βλέπουμε την Ευρυδίκη μόνη,

           ανάμεσα στα στάρια,

         να μαζεύει λουλούδια

    και να φτιάχνει μια γιρλάντα.)

              Νο 2. ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ

         ΓΙΑ ΤΟΝ ΩΡΑΙΟ ΒΟΣΚΟ

EURYDICE

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

La femme

dont le coeur rêve,

n'a pas de sommeil:

Η γυναίκα

που ονειρεύεται ο συγγραφέας,

δεν είναι του ύπνου:

chaque jour elle se lève avec le soleil.

καθημερινά σηκώνεται το χάραμα.

Le matin, de fleurs plus belles

les prés sont brodés.

Το πρωί τα λιβάδια είναι κεντημένα

με τα πιο όμορφα λουλούδια.

Mais ces fleurs

pour qui sont ­elles?

Αλλά για ποιον είναι

αυτά τα λουλούδια;

Vous le demandez? Vous le demandez?

Το ρωτάτε; Το ρωτάτε;

Pour qui? Ah! ah! ah! ah!

Για ποιον; Αχ! αχ! αχ! αχ!

N'en dites rien à mon mari,

Μην πείτε τίποτα στον άντρα μου,

Car c'est pour le berger joli

qui loge ici.

είναι για τον όμορφο βοσκό

που μένει εδώ.

(Πλησιάζει ανήσυχη στην καλύβα του

 Αρισταίου και κρεμάει μια γιρλάντα

         στην πόρτα του.)

Chaque jour ainsi j'apporte

au berger galant

de beaux bleuets,

Κάθε μέρα φέρνω

στον ευγενικό βοσκό

όμορφα λουλούδια

qu'à sa porte

j'accroche en tremblant,

και στην πόρτα του

πλησιάζω τρέμοντας,

et mon pauvre cœur

palpite à bonds saccadés;

με τη φτωχή καρδιά μου

να χτυπάει άταχτα.

Pour qui donc bat­il si vite?

Mα για ποιον χτυπάει τόσο γοργά;

Vous le demandez? Vous le demandez?

Το ρωτάτε; Το ρωτάτε;

Pour qui? Ah! ah! ah! ah!

Για ποιον; Αχ! αχ! αχ! αχ!

N'en dites rien à mon mari,

car c'est pour le berger joli

qui loge ici.

Μην πείτε τίποτα στον άντρα μου,

είναι για τον όμορφο βοσκό

που μένει εδώ.

(Η Ευρυδίκη προσπαθεί να μπει στην καλύβα του Αρισταίου. Η πόρτα του είναι κλειστή. Στο μεταξύ, από την αντίθετη πλευρά εμφανίζεται ο Ορφέας με το βιολί του.)

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Αχ, τι κρίμα! Έχει βγει!

Θέλω όμως όταν γυρίσει

να βρει το κατώφλι του

σπαρμένο άνθη…

(ρίχνει άνθη στην πόρτα του)

ΟΡΦΕΑΣ

Μμμμ… τι βλέπω; Αυτή δεν είναι

η όμορφη νύμφη μου,

η λατρεμένη μου Μακυτία;

(παίζει μια παθιασμένη μουσική φράση

στο βιολί του)

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Στο καλό…ο άντρας μου!

ΟΡΦΕΑΣ

Στο διάολο!... Η γυναίκα μου!...

Να προλάβω να βάλω τις φωνές

πριν μου τις βάλει αυτή!

Αχαααα! Σας τσάκωσα, κυρία μου!

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Από ποιον, παρακαλώ;

Γιατί, παρακαλώ;

ΟΡΦΕΑΣ

Τι γιατί; Για ποιον τα άνθη,

παρακαλώ;

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Ποια άνθη; Α, για τον ήλιο,

για τον άνεμο… Κι εσείς;

Για ποιαν είν’ αυτή

η παθιάρικη μελωδία

της… κακιάς ώρας;

ΟΡΦΕΑΣ

Για το φεγγάρι…

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Για το φεγγάρι… πολύ ωραία!

Τότε να μας ζήσει το φεγγάρι!

Λοιπόν, ξέρεις τι λέω, αγάπη μου;

Αν εγώ έχω… βοσκό,

εσύ έχεις… βοσκοπούλα!

Αγάπα λοιπόν τη βοσκοπούλα σου,

ν’ αγαπάω κι εγώ τον βοσκό μου, τι λες;

ΟΡΦΕΑΣ

Πολύ κακόγουστο το αστείο σας,

κυρία μου.

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Γιατί, παρακαλώ;

ΟΡΦΕΑΣ

Γιατί… γιατί… ορίστε… κοκκίνισα!

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Α, τι μου λέτε; Αλήθεια;

Αν δεν σας ταιριάζει αυτό το χρώμα,

να σας βρούμε άλλο!

ΟΡΦΕΑΣ

Ευρυδίκη!

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Ε, όχι! Ήρθε η ώρα

να μιλήσουμε έξω απ’ τα δόντια!

Ακούστε λοιπόν, Ορφέα,

κύριέ μου, ακριβέ μου σύζυγε,

εσείς που κοκκινίζετε,

ακούστε την αλήθεια: σας μισώ!

Πίστευα ότι παντρεύτηκα καλλιτέχνη

και κατέληξα με τον πιο βαρετό άντρα

του κόσμου!

Περνιέσαι για ποιητής

επειδή επινόησες τον εξάμετρο στίχο;

Ε, λοιπόν, σε πληροφορώ

ότι μισώ τους στίχους σου

και τους ύμνους σου και, πάνω απ’ όλα,

απ’ όοοολα, μισώ αυτό το-το-

το σιχαμερό όργανό σου!

(δείχνει το βιολί του)

ΟΡΦΕΑΣ

Το βιολί μου!... Μην αγγίζετε

ευαίσθητες χορδές, κυρία μου!

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Το βαρέθηκα το βιολί σου!

Τράβα να ρίξεις μ’ αυτό

καμιά βοσκοπούλα τρίτης κατηγορίας,

απ’ αυτές που σου αρέσουν τόσο πολύ!

Άντε, τράβα!

Γιατί εγώ είμαι κόρη νύμφης και ημίθεου εγώ…

χρειάζομαι ελευθερία εγώ…

χρειάζομαι φαντασία, χρειάζομαι…

ε, ναι, λοιπόν!

Αγαπώ… αγαπώ αυτόν τον βοσκό!

 Και μ’ αγαπάει κι εκείνος!

Τίποτα δεν θα με χωρίσει

από τον Αρισταίο!

      Nο 3. DUO DU CONCERTO

ORPHÉE

ΟΡΦΕΑΣ

Ah! C'est ainsi!

Α, έτσι λοιπόν!

EURYDICE

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Oui, mon ami.

Μάλιστα, αγαπητέ μου!

ORPHÉE

ΟΡΦΕΑΣ

Tu me trompes comme mari?

Και μ’ απατάς ως σύζυγο;

EURYDICE

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Oui, mon ami!

Μάλιστα, αγαπητέ μου!

ORPHÉE

ΟΡΦΕΑΣ

Tu me dédaignes comme artiste?

Και με περιφρονείς ως καλλιτέχνη;

EURYDICE

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Oui, mon ami!

Μάλιστα, αγαπητέ μου!

ORPHÉE

ΟΡΦΕΑΣ

Tu n'aimes pas le violoniste?

Και δεν σου αρέσω ως βιολιστής;

EURYDICE

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Non, mon ami,

Όχι, αγαπητέ μου!

Le violoniste me paraît triste;

L'instrumentiste est assommant,

Ο βιολιστής μού φαίνεται οικτρός,

ο οργανοπαίχτης είναι ανιαρός

et l'instrument me déplaît souverainement.

και τ’ όργανο μού είναι ανυπόφορο.

ORPHÉE

ΟΡΦΕΑΣ

Ah! de ton insolence

je dois tirer vengeance!

Α, πρέπει να πάρω εκδίκηση

για την αναίδειά σου!

EURYDICE

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Et comment, je vous prie?

Και πώς θα γίνει αυτό, παρακαλώ;

ORPHÉE

ΟΡΦΕΑΣ

Je vais, ma tendre amie,

vous jouer aussitôt

Αβρή μου ύπαρξη,

θα σας παίξω αμέσως

une œuvre de génie,

mon dernier concerto!

ένα έργο ιδιοφυές,

το τελευταίο μου κοντσέρτο!

EURYDICE

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Grâce, grâce, je t'en supplie!

Έλεος, έλεος, σε παρακαλώ!

ORPHÉE

ΟΡΦΕΑΣ

Non, non, pas de retard,

c'est le comble de l'art,

Όχι, όχι, χωρίς χρονοτριβή,

είναι ο κολοφώνας της τέχνης,

il dure une heure un quart!

διαρκεί μια ώρα κι ένα τέταρτο!

EURYDICE

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Miséricorde,

une heure un quart!

Θεέ και Κύριε,

μια ώρα κι ένα τέταρτο!

ORPHÉE

ΟΡΦΕΑΣ

Une heure un quart,

c'est le comble de l'art!

Μια ώρα κι ένα τέταρτο,

είναι ο κολοφώνας της τέχνης!

EURYDICE

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Je n'écouterai pas!

Δεν θα το ακούσω!

ORPHÉE

ΟΡΦΕΑΣ

Si, tu m'écouteras!

Να δεις που θα μ’ ακούσεις!

EURYDICE

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Non, non, non, non, non!

Όχι, όχι, όχι, όχι, όχι!

(ο Ορφέας παίζει το βιολί του)

Grâce, grâce, ah!

Έλεος, έλεος, αχ!

C'est déplorable, c'est effroyable,

Είναι άθλιο, είναι τρομακτικό,

c'est assommant, c'est irritant! Ah!

είναι ανιαρό, είναι εκνευριστικό! Αχ!

ORPHÉE

Ο ΡΦΕΑΣ

C'est adorable, c'est délectable,

Είναι αξιολάτρευτο, είναι τερπνό,

c'est ravissant, c'est entraînant,

είναι συναρπαστικό, είναι εμπνευσμένο,

ah! C'est charmant, c'est ravissant!

αχ! Είναι γοητευτικό, είναι συναρπαστικό!

Ecoutez encore ce motif,

langoureux, expressif!

Ακούστε αυτό το μοτίβο,

περιπαθές, εκφραστικό!

EURYDICE

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

La, la, la, la, la!

Λα, λα, λα, λα, λα!

C'est assommant, c'est irritant!

Είναι βαρετό, είναι εκνευριστικό!

La la la, la, la!

Λα, λα, λα, λα, λα!

Non, je ne veux rbn entendre.

Δεν θέλω να το ακούσω!

ORPHÉE

ΟΡΦΕΑΣ

Ah! C'est doux, ah! C'est tendre!

Αχ! Είναι γλυκό, είναι τρυφερό!

EURYDICE

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Non, non, non, non,

c'est horrible, c'est terrible!

Όχι, όχι, όχι, όχι,

είναι φρικτό, είναι απαίσιο!

ORPHÉE

ΟΡΦΕΑΣ

Quel trémolo!

Αυτό το τρέμολο!

Presto, presto!

Πρέστο, πρέστο!

Largo, largo!

Λάργκο, λάργκο!

Pizzicato, pizzicato!

Πιτσικάτο, πιτσικάτο!

Presto, presto!

Πρέστο, πρέστο!

Amoroso! Agitato!

Αμορόζο! Ατζιτάτο!

EURYDICE

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

C'est terrible, c'est terrible!

Είναι φριχτό, είναι φριχτό!

Ah! Seigneur, quel supplice!

Αχ, Θεέ μου, τι μαρτύριο!

C'est fini, le voilà parti!

Τελείωσε, πήρε δρόμο!

Αχ, Αφροδίτη μου, όμορφή μου θεά,

ελευθέρωσέ με από τον Ορφέα

κι εγώ για χάρη σου θα θυσιάσω

δέκα αρνάκια πιο άσπρα κι απ’ το γάλα!

ΟΡΦΕΑΣ

Ω, Δία, άρχοντα των κεραυνών,

ελευθέρωσέ με από την Ευρυδίκη

κι εγώ για χάρη σου θα πλέξω ύμνους

με την τετράχορδη λύρα μου!

(γυρίζει προς την Ευρυδίκη)

Κυρία μου, δεν τρέφω πλέον

ουδεμίαν αυταπάτη.

Όταν μία γυναίκα φτάνει εκεί,

είναι απολύτως ανώφελο

να προσπαθήσει κανείς

να την επαναφέρει στον ίσιο δρόμο!

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Τέλεια! Ας χωρίσουμε λοιπόν!

ΟΡΦΕΑΣ

Πολύ ευχαρίστως!

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Α!

ΟΡΦΕΑΣ

Αλλά τι θα πει ο κόσμος;

Εγώ εξαρτώμαι από τον κόσμο…

είμαι σκλάβος της κοινής γνώμης!

Λοιπόν… τον θαυμαστή σου

 θα τον κάνω κομματάκια!

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Με το… δοξάρι σου;

ΟΡΦΕΑΣ

Όχι, κυρία μου, και ούτε πρόκειται

να σας αποκαλύψω πώς.

Ένα μόνο πράγμα θα σας πω:

ο θαυμαστής σας καλά θα κάνει

να μην παίζει με τα στάχυα,

όπως συνηθίζει

από τότε που κουβαλήθηκε

-ένας θεός ξέρει από πού–

στη γειτονιά μας.

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Μπα; Και τι θα τον εμποδίσει;

ΟΡΦΕΑΣ

Αχά! Τι άραγε; Ίσως μια μικρή εκπληξούλα 

που έσπειρα για χάρη του εκεί μέσα!

(δείχνει τα στάχυα)

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Τι εννοείς;

ΟΡΦΕΑΣ

Εγώ; Τίποτε… τίποτε απολύτως!

Λοιπόν πάω τώρα,

έχω να παραδώσω μάθημα στο Ορφείο.

Αντίο, καλή μου!

Και όπως είπαμε: μια μικρή εκπληξούλα…

που έσπειρα για χάρη του… κάπου εκεί…

Προσοχή! Και αντίο!

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Αχ, φοβάμαι! Τι θα πει "εκπληξούλα";

Μήπως του έστησε καμιά παγίδα;

Είναι τόσο ζηλιάρης!

Και ο Αρισταίος μου;

Που κόβει πάντα δρόμο από τα στάχυα

για νά ‘ρθει να με βρει! Πω-πω!

Πρέπει να τον προλάβω!

Ο καημενούλης μου… θα πάθει

τίποτα κακό! Πρέπει να τρέξω!

        (Βγαίνει από τη μια μεριά

   ενώ την ίδια στιγμή εμφανίζεται

      ο Αρισταίος από την άλλη.)

            Νο 5. ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

               ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΑΙΟΥ²

ARISTÉE

ΑΡΙΣΤΑΙΟΣ

Moi; je suis Aristée,

un berger d'Arcadie,

un fabricant de miel,

ivre de mélodie,

Είμαι ο Αρισταίος,

ένας βοσκός της Αρκαδίας,

παραγωγός μελιού,

μεθυσμένος από μελωδίες.

sachant se contenter

des plaisers innocents

Ξέρω να ικανοποιούμαι

με αθώες χαρές,

que les dieux ont permis

â l'habitant des champs.

αυτές που θεοί επέτρεψαν

στους κατοίκους των αγρών.

Voir voltiger

sous les treilles

entre terre et ciel,

Θέλω να βλέπω

κάτω απ’ τις περικοκλάδες,

ανάμεσα στη γη και τον ουρανό,

les essaims de mes abeilles

butinant leur miel,

τα σμάρια των μελισσών μου

να φτιάχνουν το μέλι τους,

voir le lever de l'aurore

et chaque matin se dire

θέλω να βλέπω την αυγή

και κάθε πρωί να λέω:

je veux encore le revoir demain.

θέλω να την ξαναδώ και αύριο.

Voilà la fête d'une âme honnête,

Αυτή είναι η γιορτή μιας τίμιας ψυχής,

le vrai bonheur

d'un tender coeur. Ah!

η πραγματική ευτυχία

μιας τρυφερής καρδιάς.

Ah! Voir bondir

dans la plaine les petits moutons,

Αχ! Να βλέπω να χοροπηδούν

στην πεδιάδα τ’ αρνάκια,

accrochant leur blanche laine

â tous les buissons, voir sommeiller

να μπλέκεται το άσπρο τους μαλλί

μέσα στους θάμνους, να βλέπω

la bergère tandis

qu'à pas lent,

να γλυκοκοιμάται η βοσκοπούλα

και με αργά βήματα,

le berger qu'elle préfère

vient et la surprend!

το βοσκόπουλο της καρδιάς της

να πηγαίνει να την αιφνιδιάσει!

Voilà la fête

d'une âme honnête,

Αυτή είναι η γιορτή

μιας τίμιας ψυχής,

le vrai bonheur

d'un tender cœur. Ah!

η πραγματική ευτυχία

μιας τρυφερής καρδιάς. Ax!

 (Κοιτάει προσεκτικά δεξιά-αριστερά

         και γυρνάει στη σκηνή.)

Ορίστε! Τέτοια αναγκάζομαι να λέω

για να εμπνεύσω εμπιστοσύνη!

Αλλά αν ξέρατε ποιος είμαι

και τι κολασμένα σχέδια

υφαίνω στο μυαλό μου!

Λοιπόν, αν πιάσει

η ιδέα που έριξα στον Ορφέα,

σήμερα θα κάνω γερή μπάζα!

Α, να κι η γλυκιά μας Ευρυδίκη…

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

(που έρχεται

από την αντίθετη κατεύθυνση

και δεν τον έχει δει ακόμα)

Αχ, δεν τον βρίσκω!

ΑΡΙΣΤΑΙΟΣ

Κου-κου!

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Α! Αγαπημένε μου ποιμένα!

Ευτυχώς σε πρόλαβα! Πρόσεχε!

ΑΡΙΣΤΑΙΟΣ

Τι να προσέχω;

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Εσένα!

ΑΡΙΣΤΑΙΟΣ

Εμένα; Γιατί;

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Πάψε! Σσσς!

ΑΡΙΣΤΑΙΟΣ

(κάνει πως πάει να περάσει

μέσα από τα στάχυα)

Κάτσε τουλάχιστον

να έρθω πιο κοντά να σ’ ακούω…

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Βοσκούλη μου! Ποιμένα μου!

Μην κουνηθείς!

ΑΡΙΣΤΑΙΟΣ

Μα αν δεν μπορώ ούτε να σου μιλήσω,

ούτε να σε πλησιάσω, πώς θα συνεννοηθούμε;

(κάνει πάλι

ένα βήμα προς τα στάχυα)

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Μη! Ένα βήμα ακόμα και είσαι νεκρός!

Ο άντρας μου τα ξέρει όλα!

Μας παρακολούθησε

και τώρα σου έχει στήσει παγίδα εκεί,

ανάμεσα στα στάχυα.

ΑΡΙΣΤΑΙΟΣ

(κατ’ ιδίαν)

Της το μαρτύρησε ο ηλίθιος!

Ας τα μπαλώσουμε τώρα.

(δυνατά σ’ εκείνην)

Μου επιτρέπεις;

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Τι;

ΑΡΙΣΤΑΙΟΣ

Όλ’ αυτά είναι βλακείες…

βλακείες και αηδίες!

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Αφού σου λέω είναι έξαλλος!

Ορκίστηκε να σ’ εξοντώσει!

ΑΡΙΣΤΑΙΟΣ

(πατώντας πάνω στα στάχυα)

Κοίτα πού τις έχω γραμμένες

τις παγίδες του… κοίτα!

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Αρισταίε! Μη σε παρασέρνει

ο έρωτας και η παλικαριά σου!

Αρισταίε! Ορμάς στον θάνατο!

ΑΡΙΣΤΑΙΟΣ

Δεν υπάρχει κίνδυνος… άλλωστε…

και τι δεν θά ‘κανα για χάρη σου!

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Τότε, ας πεθάνω κι εγώ μαζί σου!

ΑΡΙΣΤΑΙΟΣ

(κατ’ ιδίαν)

Αμήν και πότε!

  (Τρέχουν ο ένας προς τον άλλον.

Ξαφνικά η Ευρυδίκη μένει μετέωρη.)

         Nο 5. ter ΜΕΛΟΔΡΑΜΑ

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Ααααα!

ΑΡΙΣΤΑΙΟΣ

Κρακ! Επιτέλους!

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Πιάστηκα στην παγίδα!

ΑΡΙΣΤΑΙΟΣ

(κατ’ ιδίαν)

Όσο δεν φαντάζεσαι!

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Θεέ μου… τι μου συμβαίνει;

ΑΡΙΣΤΑΙΟΣ

Ήρθε η στιγμή

να γίνω πάλι Πλούτωνας!

Και ένα… και δύο… και τρία!

     (Ο Αρισταίος μεταμορφώνεται

               σε Πλούτωνα.)

Και τώρα ας αποδιοργανώσουμε

τα στοιχεία της φύσης!

  (Κάνει μια κίνηση με το ραβδί του.

  Κεραυνός. Ξαφνικά γίνεται νύχτα.)

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Ω, θεοί! Μήπως πεθαίνω;

ΠΛΟΥΤΩΝ

Εντελώς! Lasciate ogni speranza!

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Δεν υποφέρω, όμως…

ΠΛΟΥΤΩΝ

Θα σου εξηγήσω εγώ γιατί…

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Μα δεν είναι φυσιολογικό…

ΠΛΟΥΤΩΝ

Είναι λογικό!

 Nο 6. ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

EURYDICE

ΕΥΡΥΔΙΚΗ

La mort m'apparaît souriante, qui vient

me frapper près de toi,

Ο θάνατος που έρχεται δίπλα σου

να με πάρει, χαμογελά,

elle m'attire, elle me tente…

είναι ελκυστικός, με δελεάζει…

Mort, je t'appelle, emporte moi!

Θάνατε, σε καλώ, πάρε με!

Mort, ton ivresse

me pénètre, ton froid

ne me fait pas souffrir,

Θάνατε, η έκστασή σου

με πλημμυρίζει, η παγωνιά σου

δεν με κάνει να υποφέρω,

il semble que

je vais renaître, oui,

renaître au lieu de mourir!

μοιάζει σαν να θέλω

να ξαναγεννηθώ, ναι,

να ξαναγεννηθώ στην αγκάλη του θανάτου!

ΠΛΟΥΤΩΝ

(πιάνει τον σφυγμό της)

Κρακ! Αυτό είναι! Ένα δάκρυ…

και φύγαμε!

Άχ, δεν μπορώ ν’ αντισταθώ…

Θα κάνω μια μικρή κατάχρηση

των θεϊκών μου δυνάμεων…

θέλω να προκαλέσω τον σύζυγο

για μια τελευταία φορά.

         Nο 6. bis ΜΕΛΟΔΡΑΜΑ

 (Αγγίζει με το ραβδί του το κεφάλι της Ευρυδίκης που ξυπνάει απότομα,

             σαν υπνωτισμένη.

     Ο Πλούτων εμφανίζει μια πένα

             και της την δίνει,

δείχνοντάς της το σπίτι του Ορφέα.)