Ισορροπημένη "Τραβιάτα" στο Μέγαρο

Υψηλών προδιαγραφών εκδηλώσεις - Κριτική του Νίκου Α. Δοντά

Το Μέγαρο Μουσικής της Θεσσαλονίκης δείχνει αποφασισμένο να κερδίσει τον χρόνο που χάθηκε από την απουσία συναυλιακού χώρου στη συμπρωτεύουσα. Η υψηλών προδιαγραφών αίθουσά του δοκιμάζεται από την αρχή της φετινής καλλιτεχνικής περιόδου σε εκδηλώσεις κάθε είδους: συναυλίες συμφωνικής μουσικής, βραδιές μουσικής δωματίου, πιανιστικά ρεσιτάλ, μεγάλα χορωδιακά έργα και πλήρως σκηνοθετημένες παραγωγές όπερας.
Μετά την επίσκεψη της ΕΛΣ με τη "Νόρμα" το περασμένο φθινόπωρο, οι υπεύθυνοι παρουσίασαν τον Απρίλιο την πρώτη, εξ ολοκλήρου δική τους παραγωγή όπερας και γιόρτασαν τα 100 χρόνια από τον θάνατο του Τζουζέπε Βέρντι με την "Τραβιάτα". Η παράσταση που παρακολουθήσαμε στις 7 Απριλίου, ήταν εφάμιλλη θεάτρων με μεγαλύτερη πείρα αλλά και με μεγαλύτερες δυνατότητες. Η επιτυχία της βρισκόταν αναμφίβολα στο γεγονός ότι οι υπεύθυνοι δεν στόχευσαν πάνω από τις δυνατότητές τους μετακαλώντας κάποιον διάσημο λυρικό καλλιτέχνη, που, καθώς θα ξεχώριζε της διανομής, θα δημιουργούσε ανισορροπία, ούτε πάλι έπεσαν στην παγίδα της σκηνογραφικής φλυαρίας, προκειμένου να εντυπωσιάσουν.
Για το κεντρικό ρόλο της Βιολέτας επελέγη η υψίφωνος Μαργκαρίτα ντε Αρελάνο από τις ΗΠΑ, που απέδειξε πόσο καλά προετοιμασμένοι είναι συχνότατα οι Αμερικανοί τραγουδιστές. Αν και μάλλον αδιάφορου ηχοχρώματος, η φωνή της διέθετε όλα τα απαραίτητα εφόδια και για τις τρεις πράξεις του έργου: τόσο τη δεξιοτεχνία και τις ψηλές νότες για την πρώτη, όσο τον λυρισμό αλλά και την εκφραστικότητα για τη δεύτερη και τρίτη. Επιπλέον, η όμορφη υψίφωνος δεν αρκέστηκε σε πόζες, αλλά ακολούθησε υποδειγματικά τις οδηγίες του σκηνοθέτη Τιμ Κόουλμαν, που έστησε μία παράσταση παραδοσιακή μεν αλλά όχι βαριεστημένη: οι τραγουδιστές κινούνταν με άνεση στα λιτά σκηνικά του Ματίας Νίτσε, ενώ κάποια ευρήματα έδωσαν ενδιαφέρον στις στατικές σκηνές. Πραγματική απόλαυση υπήρξε το τραγούδι του Βραζιλιάνου τενόρου Φερνάντο Πορτάρι ως Αλφρέντο. Την υγιή, μεστή, εύηχη λυρική φωνή του, χειριζόταν ο τραγουδιστής με μουσικότητα και καλαισθησία. Αντίθετα, μάλλον χλωμή ήταν η συνεισφορά του Βούλγαρου βαρύτονου Αλεξάντερ Κρούνεφ στον ρόλο του πατέρα Ζερμόν. Την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης διηύθυνε ο Νίκος Αθηναίος, παρακολουθώντας μεν τους τραγουδιστές, αλλά χωρίς θεατρικό ρυθμό: η δραματική ένταση έμοιαζε απούσα και στα πλέον προφανή σημεία. Την παράσταση πλαισίωσε ευπρεπώς η βουλγαρική χορωδία της Οπερας της Στάρα Ζάγορα, ενώ κεφάτη ήταν η χορογραφία της Μαργαρίτας Μάντακα.

Καθημερινή - 13 Μαίου 2001