"Εμμένοντας στην τελειότητα"

Το κουαρτέτο Κodaly και ο Δημήτρης Σγούρος στο Μέγαρο Μουσικής.

Κριτική του ΑΝΤΩΝΗ Ι. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ, Μουσικολόγου.

Στις μέρες μας, το πλέγμα του καθημερινού μουσικού λαϊκισμού, της αδιαφορίας αλλά και του ευτελισμού των λειτουργιών της μουσικής τέχνης ως ιδέας αλλά και πράξης συντελεί στην εξάλειψη των αισθητικών ορίων και στην ισοπέδωση των αντικειμενικών σκοπών της μουσικής εκτέλεσης.
Υπό αυτό το πρίσμα της μουσικής σύγχυσης, συναυλίες μουσικής δωματίου όπως αυτή του κουαρτέτου Kodaly στο Μέγαρο Μουσικής, μοιάζουν να επαναφέρουν τις χαμένες αξίες και μαζί τις προϋποθέσεις για τον επαναπροσδιορισμό της μουσικής ως πρωταρχικής έκφρασης μίας εσωτερικής ανάγκης, με ευγένεια, λεπτότητα και ειλικρίνεια παρά ως εκδήλωσης επιτηδευμένου και εξωστρεφούς εντυπωσιασμού.
Αυτό υπήρξε το πραγματικό αισθητικό αποτέλεσμα, που αποκομίσαμε από την ακρόαση του φημισμένου μουσικού σχήματος. Ο ιδιαίτερος ήχος του κουαρτέτου επέβαλλε μία μουσική παράδοση που υπερέβαινε μία λεπτόλογη και απλά προσεγμένη ερμηνεία δίνοντας ταυτόχρονα μία διαυγή διέξοδο στην έκφραση των εγχόρδων. Η θαυμαστή αυτή ισορροπία υφολογικά στηριγμένη σε κοινώς αποδεκτά ιδεολογικά πρότυπα, τόσο στο γνωστό κουαρτέτο του Μότσαρτ σε Σολ μείζονα, όσο και στο υπ’ αριθμόν 4 του Μπέλα Μπάρτοκ αναδείκνυε τις δυνατότητες και τις αρετές τόσο των καλλιτεχνών ως μονάδων όσο και του συνόλου μέσα από τη μουσική τους συνύπαρξη.
Από την συμμετρία και τον κλασικό αλλά ευφάνταστο ορθολογισμό του Μότσαρτ, μέχρι την πολυρυθμία, τους ασύμμετρους τονισμούς και τη διτονικότητα του Μπάρτοκ η γενικότερη ηχητική εντύπωση σε κάθε περίπτωση ενίσχυε τις παραπάνω προτάσεις.
Η ευγενής προσέγγιση στο ρεπερτόριο και οι ικανοποιητικές λύσεις στις προθέσεις των έργων συνεχίστηκαν και στο ρομαντικό μέρος του προγράμματος. Το κουιντέτο αρ. 44 του Σούμαν που εκτελέστηκε με τη σύμπραξη του Δημήτρη Σγούρου στο πιάνο υπήρξε η κατακλείδα της εμφάνισης που μεταξύ άλλων ανέδειξε και μία άλλη πτυχή του γνωστού πιανίστα. Πέρα από τη μοναχική του πορεία ως ερμηνευτή έργων πιανιστικού ενδιαφέροντος, υπάρχει και η μουσική συμβίωση με σχήματα ποιοτικών διατάσεων, με αξιόλογα αποτελέσματα.
Ως λεπτομέρεια της αναφοράς μας στην συναυλία του κουαρτέτου Kodaly επισημαίνουμε και το καλαίσθητο τευχίδιο που συνόδευε τη συναυλία σε επιμέλεια κειμένων και σχεδίασης από το ζεύγος Εριφύλης Δαμιανού, Βαγγέλη Μαρίνη.
Η μοναδική ίσως παρατήρησή μας σ’ αυτήν την καθ’ όλα πετυχημένη συναυλία είναι η ουσιαστική ανάγκη μίας δεύτερης, μικρότερων διαστάσεων αίθουσας στο Μέγαρο Μουσικής, όπου τέτοιας υφής παρουσιάσεις θα μπορούν να απηχούν στο χώρο μία πιο συγκεντρωμένη και ίσως περισσότερο προσεγγίσιμη αίσθηση, ανάλογη και με τον προσανατολισμό της μουσικής δωματίου στο ιστορικό της περιβάλλον.

"ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ" 18 Νοεμβρίου 2002.