Η Τουραντότ των αινιγμάτων.
 

Επιτυχής πρεμιέρα της νέας όπερας του Μεγάρου Μουσικής.

Κριτική ΑΝΤΩΝΗΣ Ι. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ

Η βαριά και απειλητική ατμόσφαιρα του μυθικού Πεκίνου, μοιάζει να κατοπτρίζει τη ψυχή της αινιγματικής κινέζας πριγκίπισσας Τουραντότ. Απρόσιτη και σχεδόν υπερφυσική, κρύβει με επιμέλεια πίσω από το παγωμένο και ασάλευτο προσωπείο της εξουσίας της, μία συμπλεγματική διαμάχη, μία πάλη χαρακτήρων που αποζητούν το δρόμο προς τη γυναικεία φύση, τη συναισθηματική λύτρωση και τη συγκινησιακή ολοκλήρωση. Είναι ο φόβος και η αγωνία που γεννά η κατάκτηση από το άλλο φύλλο και η πιθανή αποκάλυψη της γήινης πραγματικότητας, που ολοκληρώνει το ιδεολογικό περίγραμμα της υπόθεσης, η οποία συνδυαζόμενη με τα τρία μοιραία ερωτήματα παραπέμπει ευθέως στον αρχαιοελληνικό μύθο της Σφίγγας. Είναι, το λυρικό δράμα του Τζάκομο Πουτσίνι, η τρίπρακτη όπερα "Τουραντότ" που με επιτυχία παρουσίασε το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Η μουσική γλώσσα του συνθέτη μοιάζει να υφαίνεται ακολουθώντας το μίτο του λογοτεχνικού κειμένου, όπου μαζί με την τραγικότητα του μύθου συνυπάρχουν στοιχεία εξωτικά αλλά και γκροτέσκ. Η γνώριμη ορχηστρική του γραφή, πλάθει μουσικά μία ατμόσφαιρα που μπολιάζεται από στοιχεία που συνθέτουν τις αναφορές στο περιβάλλον της άπω ανατολής, ενώ αναγνωρίσιμα όσο και χαρακτηριστικά διακρίνονται μέσα σ’ αυτήν τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών.
Η παράσταση
Κοινότυπη γίνεται πλέον η διαπίστωση, για την άψογη οργάνωση αλλά και το γενικότερο υψηλό επίπεδο των οπερατικών παραγωγών του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης. Αυτή ήταν η γενικότερη εντύπωση που αποκομίσαμε και αυτή τη φορά, από την "Τουραντότ", συνεχίζοντας μία παράδοση πλέον, επιμελημένων παραστάσεων. Η σκηνοθεσία του Charles Roubaud εκμεταλλεύτηκε το χώρο εύστοχα και ανέδειξε χαρακτήρες μέσα από την πλοκή, κατευθύνοντας τις εντυπώσεις του θεατή. Τα σκηνικά, που έφεραν την υπογραφή της Isabelle Partiot, κινήθηκαν αφαιρετικά και πολυεπίπεδα, σε λιτές γραμμές, φέροντας σαφείς τις ειδικότερες αναφορές στο περιβάλλον της Κίνας. Οι τεχνικές λύσεις χρησιμοποιήθηκαν ευρηματικά, στα πλαίσια ευρύτερων συμβολισμών, ενώ σε κάθε περίπτωση ο εντυπωσιασμός μιας απλής η βαρύτερης αντιγραφής του τοπίου, δεν επιζητήθηκε. Ο φωτισμός του Fabrice Kebour έπαιξε με το σκοτάδι αναδεικνύοντας τις ψυχολογικές διαστάσεις των ζεστών και ψυχρών χρωμάτων. Τα κουστούμια της Katia Duflot έδεσαν στο χώρο και στο χρόνο ως μία ενότητα που τόνισε την φωτογραφική διάσταση του πολυπληθούς καστ, επί σκηνής. Η Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης, ο οποίος υπήρξε συμπαραγωγός, στήριξε υπό την καθοδήγηση του Νίκου Αθηναίου, τη μουσική πλοκή. Ιδιαίτερες ισορροπίες δυναμικής αναζητήθηκαν από την απαιτητική γραφή, χωρίς όμως αυτό να είναι πάντοτε εφικτό, ιδίως στην ομάδα των χάλκινων πνευστών. Ιδιαίτερα σημειώνουμε την παρουσία της Χορωδίας Θεσσαλονίκης, σε διδασκαλία Μαίρης Κωνσταντινίδου, η οποία πέρα από τις μουσικές και αποδεδειγμένες ικανότητές της, ξεδίπλωσε με περίσσια ευκολία τον επαγγελματισμό των μελών της. Πρωτόπειρη υπήρξε η Παιδική Χωρωδία Κυρίλλου και Μεθοδίου, σε διδασκαλία Μαρίας Μελιγκοπούλου, με εμφανή όμως προβλήματα σε όγκο αλλά και σταθερότητα.
Η διανομή
Στον πρωταγωνιστικό ρόλο, πολύ καλή υπήρξε η υψίφωνος Jennifer Wilson. Δραματικά ισορροπημένη και ανάγλυφη στις εκφράσεις της, η συνεπής ερμηνεία της συμβάδισε τόσο υποκριτικά όσο και λυρικά με τις ιδιαίτερες απαιτήσεις του ρόλου της, αναδεικνύοντας με πειστικότητα μία αξιοπρόσεκτη Τουραντότ με λαμπρό μέλλον. Ο κορεάτης τενόρος Dongwon Shin υπήρξε ο "ηρωικός κατακτητής". Ζωντανός και άνετος επί σκηνής, σημείωσε με αυτοπεποίθηση μία συγκροτημένη ερμηνεία που ζωγραφίστηκε από τα χρώματα της προικισμένης φωνής του. Ιδιαίτερα μας εντυπωσίασε η παρουσία της σοπράνο Έλενας Κελεσίδη, στο ρόλο της ερωτευμένης Λιού. Γεμάτη λυρισμό αλλά και περίσσια ευαισθησία, ανέδειξε το ρόλο της, στηριζόμενη όχι μόνο σε μια ευδιάκριτη φωνή με άρτια τεχνική, αλλά και σε ένα πληθωρικό υποκριτικό ταλέντο και κέρδισε επάξια το χειροκρότημα του κοινού. Θετικές υπήρξαν οι εντυπώσεις από το στιβαρό Δημήτρη Καβράκο στο ρόλο του Τιμούρ, ενώ αναιμική υπήρξε η παρουσία του αυτοκράτορα, τενόρου Σώτου Παπούλκα. Το βαρύ κλίμα πριν το λυτρωτικό φινάλε, έσπασαν οι διάλογοι του ανάλαφρου, κωμικού και κάποτε αρκούντως ειρωνικού τρίο των υπουργών. Ξεχωρίσαμε ιδιαίτερα τον βαρύτονο Χάρη Ανδριανό.



ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 14 Νοεμβρίου 2005