Στους ρυθμούς της Τζάζ
Το Μακεδονικό Κουαρτέτο στο φουαγιέ του Μεγάρου Μουσικής.

Κριτική: ΑΝΤΩΝΗΣ Ι. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ

Μία εξαιρετική βραδιά, όχι μόνο από πλευράς μουσικής ερμηνείας, αλλά και λόγω της ιδιαίτερης ζεστής καλλιτεχνικής ατμόσφαιρας που δημιουργήθηκε, παρακολουθήσαμε στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, τη Δευτέρα 10 Οκτωβρίου. Οι πρωταγωνιστές αυτή τη φορά δεν ανέβηκαν στη γνωστή σκηνή της μεγάλης αίθουσας συναυλιών, αλλά έπαιξαν, για το κοινό που κατέκλυσε το χώρο, μπροστά από αυτήν, στο φουαγιέ. Η πρωτότυπη αυτή συναυλία του "Μακεδονικού Κουαρτέτου Σαξοφώνων", με τη ζωντανή και ένθερμη παρουσία ενός φιλόμουσου κοινού με διακριτά μικρότερες από τις συνήθεις ηλικίες, εντάσσεται σ’ ένα γενικότερο πλαίσιο συναυλιών του Μεγάρου που απευθύνονται αφ’ ενός σε δραστήριους και ικανούς καλλιτέχνες της πόλης και τους προσφέρουν μία ευκαιρία για προβολή του έργου τους και αφετέρου σ’ ένα κοινό που αναζητά κάτι διαφορετικό. Υπό αυτό το πρίσμα η πρώτη αυτή βραδιά τζάζ προμηνύει ήδη τα καλύτερα, για τις βραδιές "καμπαρέ" και "βραζιλιάνικης μουσικής" που θα ακολουθήσουν.
Ένα μυστήριο σαξόφωνο…
Ο αισθαντικός ήχος των σαξοφώνων στην πλήρη του μορφή, δεν θα μπορούσε να ιδωθεί με καλύτερη οπτική από αυτήν που προσφέρει ένα κουαρτέτο, στις τέσσερις περιοχές του. Όταν μάλιστα στη συνολική ακουστική εικόνα των τεσσάρων ερμηνευτών υπάρχει έκδηλη η εντύπωση της υφολογικής συγκρότησης και της ακουστικής ομοιογένειας, κύρια χαρακτηριστικά στα οποία κινήθηκαν ερμηνευτικά οι επιλογές του "Μακεδονικού Κουαρτέτου" επί σκηνής, δεν μπορείς παρά να εκφράσεις την ικανοποίηση αλλά και την ευχαρίστησή σου ως ακροατής για την εμπειρία που έζησες. Η μουσική σε έχει ήδη συνεπάρει και σ’ έχει οδηγήσει στα δικά της μονοπάτια, στους δρόμους της ακουστικής και αισθητικής πληρότητας. Μία κατάσταση που το υπερβατικό όσο και ποικιλόμορφο ηχόχρωμα αυτού του οργάνου μπορεί με ευκολία να δημιουργήσει. Γαλήνιο είτε παθιασμένο, μελαγχολικό ή ενθουσιώδες, ονειροπόλο και οπωσδήποτε μυστήριο, οι παλμοί του σαξοφώνου διατηρούν ανέπαφη διαχρονικά αυτήν την ιδιαίτερη χάρη, που μπορεί να μαγεύει με τη λεπτότητα της τέχνης του εκτελεστή του, από την διαπεραστική οξύτητα και το βελούδινο όγκο, μέχρι το σβήσιμο της απόλυτης σιωπής.
Η συναυλία
Το πρόγραμμα νεανικό, ευχάριστο και καλώς επιλεγμένο, κινήθηκε σε ρυθμούς ποικιλόμορφους που ως υπόβαθρό τους είχαν μία περισσότερο ή λιγότερο φανερή τζαζ διάθεση, η οποία υπήρχε είτε ως μία καθαρή επιλογή ρεπερτορίου είτε ως κατεύθυνση στις διασκευές των έργων. Και το κοινό λικνίστηκε υπό τους ήχους του Gershwin και σιγοτραγούδησε γνωστές μελωδίες από τo "West Side Story" του Bernstein. Η ιστορία του τανγκό περιγράφηκε γλαφυρά από τον αργεντίνο αρχιμάστορα του είδους Astor Piazzolla σε μία πετυχημένη μεταγραφή, ενώ πετάξαμε ως το φεγγάρι με το επίσης γνωστό τραγούδι του Bart Howard.
Θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθούν οι τέσσερις καλλιτέχνες που μας υπενθύμισαν ζωντανά και έμπρακτα μέσα από την εμφάνισή τους ότι η μουσική ερμηνεία αποτελεί πρωτίστως θέμα προσωπικής ποιότητας αλλά και μία καλλιτεχνική επιδίωξη που πρέπει να ξεκινά ως αναζήτηση και εσωτερική ανάγκη. Την καλλιτεχνική επιμέλεια του συνόλου επωμίζεται ο Θεόφιλος Σωτηριάδης με τη σύμπραξη του Στέργιου Μοσχογιάννη, του Κώστα Δημητρίου και του Νίκου Δημηνάκη.


ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 24 Οκτωβρίου 2005