Παράδοση καλλιέπειας.
 

Η σοπράνο Mariella Devia τραγουδά στο Μέγαρο Μουσικής

Κριτική του ΑΝΤΩΝΗ Ι. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ

Η συναυλία-αφιέρωμα στη μνήμη της Μαρίας Κάλλας που σηματοδοτεί κάθε Σεπτέμβρη την έναρξη της καλλιτεχνικής περιόδου στο Μέγαρο Μουσικής, δεν αποτελεί μόνο μία λαμπρή γιορτή του λυρικού τραγουδιού και σίγουρα δεν είναι ένα απλά αναμενόμενο μουσικό γεγονός. Οι συναυλίες αυτές, αποτελούν πλέον μία παράδοση μουσικής καλλιέπειας, όπου μέσα από την επιμελημένη φροντίδα του οργανισμού, την παρουσία διακεκριμένων καλλιτεχνών και το καλώς επιλεγμένο πρόγραμμα, τονίζεται ευρύτερα ο ρόλος της μουσικής τέχνης, όπως αυτή θα μπορούσε να νοηματοδοτεί τη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου. Και αυτή η συνειρμική προβολή πραγματοποιείται μέσα από την ανάμνηση μιας Ελληνίδας αοιδού, ενός προσώπου που ταυτίστηκε με την αυθεντική τραγικότητα και μιας ασύλληπτης, υψιπετούς φωνής. Η Μαρία Καλογεροπούλου, η δική μας, η παγκόσμια, η φημισμένη και διαχρονική Κάλλας, αποτελεί σίγουρα την κορυφαία και απόλυτη ντίβα και μαζί ένα ιστορικό σημείο ερμηνευτικής αναφοράς.
Η συναυλία
Η υψίφωνος Mariella Devia, υπήρξε η φετινή προσκεκλημένη του Μεγάρου Μουσικής, η οποία με τις ερμηνείες της προσέφερε άρτιες και μεστές, θετικότατες εντυπώσεις στο φιλόμουσο κοινό. Η σύμπραξή της με την Συμφωνική Ορχήστρα του δήμου Θεσσαλονίκης, υπό τη διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη, θα μπορούσε να περιγραφεί χωρίς όμως τα οποιαδήποτε κριτικά σχόλια να μπορούν σε κάθε περίπτωση να αποδώσουν με πλήρη παραστατικότητα, τη μοναδική εκείνη αίσθηση που προσλάβαμε κατά την ακρόασή της. Η φωνή της μαλακή, βελούδινη και ιδιαίτερα ομοιογενής, βάδισε με την αυτοπεποίθηση και τον αυτοέλεγχο που μπορεί να χαρίζει στον καλλιτέχνη η εμπειρία και η γνώση, σε μονοπάτια ευαισθησίας και ρώμης, προσευχής αλλά και πάθους. Η τεχνική της, υπάκουη και τιθασευμένη στις απαιτήσεις των ποικίλων ρόλων της, συμβάδιζε με την συνολικά ευγενική, καθολικά σοβαρή και ιδιαίτερα μετρημένη παρουσία της, η οποία ήταν φανερό πως κόμιζε μαζί της την μεγάλη ιταλική παράδοση. Ως εκ τούτου ήταν αναπόφευκτο ως ακροατές να εγκλωβιστούμε μυσταγωγικά στην κατεύθυνση των ερμηνειών που μας χάρισε η πρωταγωνίστρια. Δραματική Ελβίρα από τους "Πουριτανούς" του Μπελλίνι και απαιτητική "υπνοβάτιδα" Αμίνα, συγκινητική σαν Λουκρητία του Ντονιτσέτι και σε κάθε περίπτωση αξεπέραστη σαν Λουτσία, σε μία υποδειγματική ερμηνεία της περίφημης τρέλας, η Mariella Devia έπεισε τόσο για τη δεξιοτεχνία, όσο και για τη μουσικότητά της, προεκτείνοντας και χρωματίζοντας με συνέπεια και ωριμότητα τις απαιτητικές άριες του ρεπερτορίου της. Σε κάθε περίπτωση η συναυλία της υψιφώνου Mariella Devia, θα σημειώνεται ιδιαίτερα στην καλλιτεχνική ιστορία του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, για την σημαντικότατη, μεστή, ιδιαίτερη όσο και ουσιαστική παρουσία της και είμαστε σίγουροι πως θα παραμένουν σαν μία αξέχαστη ανάμνηση στους τυχερούς ακροατές της οι ερμηνείες και η συνολική ατμόσφαιρα που δημιούργησε.
Η Ορχήστρα
Σημειώνεται ιδιαίτερα η παρουσία της Συμφωνικής Ορχήστρας του δήμου Θεσσαλονίκης, η οποία παρά τη διοικητική δοκιμασία που μόλις πέρασε απέδειξε περιφανώς αυτό το οποίο επανειλημμένως έχουμε ισχυριστεί μέσα από αυτά τα κείμενα. Η συνολική παρουσία της ορχήστρας επιβεβαίωσε τις δυνατότητες της αλλά και την ικανότητα των καλλιτεχνών της ως μονάδων. Συγκρατημένη και σαφώς οπερατικής υφής, ισορρόπησε με επιδεξιότητα τα ηχοχρώματα, τις εντάσεις και τις εσωτερικές της στάθμες, στις συνοδευτικές απαιτήσεις της μονωδού αλλά και επέδειξε παράλληλα με εξωστρέφεια, έμφαση και λαμπρότητα τα κατεξοχήν ορχηστρικά , αυτόνομα αλλά και σολιστικά μέρη.
Η καθοδήγηση του Μίλτου Λογιάδη υπήρξε σαφής υφολογικά και παραστατική, αποτυπώνοντας τις αισθητικές αναζητήσεις του γοητευτικού μπελκάντο, σε μία αξιοπρόσεκτη όσο και ευπρόσδεκτη απόδοση, χωρίς υπερβολές. Ευχόμαστε αυτή η σημαντική μουσική βραδιά, να ακολουθηθεί κατά την τρέχουσα περίοδο, από ανάλογης ποιότητας όσο και ουσίας, εκδηλώσεις.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 3 Οκτωβρίου 2005