Μια ξεχωριστή γιορτή.
Λαμπρές εντυπώσεις στη μνήμη της Μαρίας Κάλλας.

Κριτική ΑΝΤΩΝΗΣ Ι. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ

Αποτελεί πλέον ένα καθιερωμένο, όσο και αναμενόμενο γεγονός, η έναρξη κάθε νέας καλλιτεχνικής περιόδου του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, να αποδίδεται αφιερωματικά και επάξια στη μνήμη της μεγαλύτερης ίσως διαχρονικά, Ελληνίδας ντίβας. Η Μαρία Κάλλας δεν ήταν απλά μία σημαντική καλλιτέχνις. Το πέρασμά της από τις σάλες του λυρικού θεάτρου δεν συνδυάστηκε μόνο με μοναδικές εμφανίσεις που της επέφεραν φήμη και δόξα. Το αστέρι της Μαρίας Καλογεροπούλου ανυψώθηκε δικαιωματικά σε ένα πρότυπο, απόλυτο σύμβολο, που σκέπει αλλά και σηματοδοτεί μία ιδιαίτερη και μυστικιστική τρισδιάστατη σχέση. Του φθαρτού ανθρώπου και της πεπερασμένης ζωής, με την αφθαρσία και την αιωνιότητα της τέχνης.

Η συναυλία
Η υψίφωνος Inva Mula, που κόσμησε τη φετινή φθινοπωρινή γιορτή, αποτέλεσε μία επιλογή η οποία συνέχισε την πετυχημένη παράδοση των gala του Μεγάρου, συγκινώντας και εντυπωσιάζοντας παράλληλα το μουσικόφιλο κοινό. Ως εκ τούτου, τα πιθανά σχόλια οφείλουν να αποδώσουν παραστατικά και χωρίς φειδώ την μοναδική αυτή αίσθηση που εισπράξαμε από τη σύμπραξη της σοπράνο με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης υπό τη διεύθυνση του Νίκου Αθηναίου.
Βελούδινη, αέρινη και διαυγής με τη σιγουριά της γνώσης των μυστικών της φωνής της αλλά και με μία ευαισθησία που εντυπωνόταν καθαρά και με περισσευούμενη χάρη στην ερμηνεία της, η Inva Mula κέρδισε τις εντυπώσεις στο έπακρο, εγκλωβίζοντας μαγευτικά τους ακροατές της, σε στιγμές απόλυτης μουσικής μυσταγωγίας. Το πρόγραμμά της, απαιτητικό ως προς την απαιτούμενη δεξιοτεχνία, περιλάμβανε χαρακτηριστικές άριες και αποσπάσματα του οπερατικού ρεπερτορίου.
Εκλεπτυσμένη και ευφάνταστη Ιουλιέτα από τους Καπουλέτους του Μπελλίνι ή ως Gilda του Βέρντι στην απαιτητική άρια "caro nome..", η Inva Mula κατάφερε να πείσει για τον τρόπο που μπορεί να συνδυάζει την δεξιοτεχνία με τη μουσικότητα. Ακόμη και σε ρόλους που είχαν ερμηνευθεί και από την Κάλλας, όπως η Βιολέτα του Βέρντι, μετουσίωσε με επιτυχία και χρωμάτισε με στυλ τον τόνο της άστατης εταίρας.
Η παρουσία της, με συνέπεια και άρτια τεχνική, σημείωσε απλόχερα τις αναμφισβήτητες αρετές της ως μίας σημαντικής και αξιοπρόσεκτης μονωδού που μπορεί να δημιουργεί με τη φωνή της μία ατμόσφαιρα αισθητικής πληρότητας που δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο ούτε τον πιο απαιτητικό ακροατή. Είτε ως Μάγδα του Πουτσίνι, είτε ως Ιουλιέτα του Γκουνό ή ως Μανόν του Μασσενέ, λυρική είτε δραματική στις εκφάνσεις της σε κάθε περίπτωση το αστραφτερό ταλέντο της Mulla θα αποτελεί, πιστεύουμε με βεβαιότητα, το περίγραμμα μιας από τις σημαντικότερες παρουσίες που φιλοξένησε το Μέγαρο Μουσικής και η οποία εισέπραξε ανταποδοτικά το δικαίως παρατεταμένο και ζεστό χειροκρότημα του κοινού.

Η Ορχήστρα
Αξιοσημείωτη υπήρξε και η παρουσία της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης. Το σύνολο υπό την σαφή καθοδήγηση του Νίκου Αθηναίου επέδειξε με ωριμότητα τις αρετές του ισορροπώντας επιδέξια, τόσο κατά την υποστήριξη της μονωδού όσο και στα αυτόνομα ορχηστρικά μέρη, τις στάθμες και τα ηχοχρώματά του στα επιθυμητά επίπεδα και παρά τις γνωστές δυσκολίες και ιδιαιτερότητες του χώρου. Η μελωδική διάσταση του βερισμού και το πλούσιο οργανικό του υπόβαθρό ασφαλώς και έτυχε μιας ευπρόσδεκτης απόδοσης αναδεικνύοντας παράλληλα τις ικανότητες της ορχήστρας.
Ευχόμαστε η πολλά υποσχόμενη βραδιά να τύχει της ανάλογης συνέχειας και επιτυχίας σε ένα πρόγραμμα που είναι αφενός, καλώς δομημένο, και αφετέρου συρρικνωμένο, χωρίς τρανταχτά ονόματα και άλλες εκπλήξεις.

"ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ" 4 Οκτωβρίου 2004