Λαμπρή μουσική αρχή.

Εξαιρετική η συναυλία-αφιέρωμα του Μεγάρου Μουσικής στην Μαρία Κάλλας.

Κριτική ΑΝΤΩΝΗΣ Ι. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ.

Τείνουν να αποτελέσουν παράδοση, οι συναυλίες εκείνες που στην αρχή κάθε καλλιτεχνικής περιόδου του Μεγάρου, τονίζουν με την ποιότητα που τις διακρίνει τον σημαντικό ρόλο που διαδραματίζει ο οργανισμός στην ανάπτυξη και στη διάδοση της καλής μουσικής. Οι εκδηλώσεις αυτές αποτελούν παράλληλα μια εκλεπτυσμένη υποθήκη για τη συνέχεια του γενικότερου προγραμματισμού της χρονιάς. Ο λόγος για τα καθιερωμένα πλέον οπερατικά gala, που απαντώντας στη φθηνή μουσική χυδαιότητα των καιρών μας αντιτείνουν στους τυχερούς και εκλεκτικούς φιλόμουσους ακροατές, βραδιές μεστές από λαμπερή μουσική και φωνητικό φως.
Η όπερα δικαίως θεωρείται ως το πιο απαιτητικό και σίγουρα το πιο δημοφιλές είδος της σοβαρής μουσικής. Στον ιδιαίτερο αυτό μουσικό χώρο, η πατρίδα μας έχει το προνόμιο να σεμνύνεται από τους καλλιτέχνες παγκοσμίου φήμης που επιδεικνύει. Η Μαρία Καλογεροπούλου, η δική μας και παγκόσμια Κάλλας, αποτελεί σίγουρα την κορυφαία ντίβα, την αέρινη σοπράνο που αποτελεί διαχρονικά, ερμηνευτικό σημείο αναφοράς. Υπό αυτό το πρίσμα σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι αρκετή ή πλήρης από μόνη της μία βραδιά-αφιέρωμα στη μεγάλη καλλιτέχνιδα. Όμως όταν αυτή η γιορτή τιμής πραγματοποιείται με επιμελημένη αρχοντιά και λεπτομερή μεγαλοπρέπεια, που τονίζονται μάλιστα από την παρουσία διακεκριμένων καλλιτεχνών σε επιλεγμένο πρόγραμμα, τότε η υπό άλλες συνθήκες συνηθισμένη ή τετριμμένη συναυλία αναβαπτίζεται σε ένα ιδιαίτερο, αυτόφωτο και σημαντικό μουσικό γεγονός που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο.
Η Vesselina Kasarova, μου ήταν γνωστή ήδη από ηχογραφήσεις της, οι οποίες αποτυπώνουν με ασφάλεια μία καλλιτέχνιδα με ξεχωριστές και διόλου ευκαταφρόνητες φωνητικές ευκολίες. Όμως, η παρουσία της στο οπερατικό gala, όπου μας δόθηκε η ευκαιρία να την ακούσουμε ζωντανά, ανέδειξε με σιγουριά κάποιες άλλες διαστάσεις του ταλέντου της που ξεπερνούν την απλή πλην όμως αξιοσημείωτη αναφορικά παρουσία μίας ακόμη πολύ καλής μονωδού. Η καλεσμένη του Μεγάρου κατάφερε να σημαδέψει το σύνολο του κοντσέρτου με την επιβλητική, βελούδινη φωνητική της παρουσία, την καλοδουλεμένη και πλαστική της έκφραση, τη ζωντανή και πειστική της θεατρικότητα. Η Βουλγάρα μεσόφωνος ως Ροζίνα στον "Κουρέα" του Ροσσίνι, απλά καθήλωσε με την απίθανη και απύθμενη φωνή της, ενώ στο ρόλο της Σαρλότ του Massenet ζωγράφισε την τραγικότητα του ρόλου της, υποβάλλοντας ταυτόχρονα στους ακροατές τη συναισθηματική υπόκρουση ως ψυχοακουστική παράμετρο μιας κορυφαίας φωνητικής απόδοσης. Την ίδια εντύπωση αποκομίσαμε και από την ακρόαση της μονωδού σε επιλεκτικά αποσπάσματα από τη διάσημη και αντισυμβατική "Κάρμεν" του Μπιζέ. Ο ορμητικός χορευτικός ρυθμός και η δημοφιλής μελωδία της "Habanera" αποδόθηκαν με μπρίο εντυπώνοντας λαμπρές ακουστικές εικόνες στους ακροατές.
Ο συμπρωταγωνιστής της βραδιάς, τενόρος Emil Ivanov, τόνισε μία πολύ καλή παρουσία, όμως εκ των πραγμάτων επισκιάστηκε από τη μεσόφωνο συμπατριώτισσά του. Οι ερμηνείες του υπήρξαν στο σύνολό τους σημαντικές και παρά το γεγονός ότι ενίοτε απέπνεαν την εντύπωση ενός στατικού και άκαμπτου στυλιζαρίσματος, σε καμία περίπτωση δεν επέτρεψαν μία αρνητική διάθεση. Αντίθετα, τόνισαν μία θετική, ευλύγιστη, επιδέξια και ηχοχρωματικά καλοδεχούμενη φωνή.
Στο σημείο αυτό πρέπει δικαιωματικά να σημειωθεί η συμβολή της Κρατικής Ορχήστρας στην πραγματοποίηση της βραδιάς. Υπό την καθοδήγηση του Νίκου Αθηναίου, στον οποίο οφείλεται ένα σημαντικό μέρος της επιτυχίας, η μεγάλη πρέσβειρα και θεραπαινίδα της σοβαρής μουσικής στην πόλη μας, ανταποκρίθηκε θετικά και ανέδειξε με άποψη εκείνες τις αρετές των συντελεστών της, ως σύνολο καλλιτεχνών, οι οποίες δικαίως χαροποιούν τους πιστούς της φίλους.
Μοναδικό τέλος, όμως γνωστό και μόνιμο, ψεγάδι της βραδιάς υπήρξε η ηχητική συμπεριφορά της αίθουσας η οποία σε δεδομένα σημεία ανταποκρίνεται με υπερβολικά μεγάλους χρόνους αντήχησης οι οποίοι δημιουργούν ένα χαοτικό και σε κάθε περίπτωση ενοχλητικό, δυσάρεστο και ασαφές ακουστικά περιβάλλον.
Μετά από αυτήν την επίσημη πρώτη, για τη φετινή καλλιτεχνική περίοδο, απλά αναμένουμε και ευελπιστούμε σε μία ανάλογη συνέχεια.
 

"ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ" 22 Σεπτεμβρίου 2003