Μπάλτσα: Μια Σαντούτσα για τη Θεσσαλονίκη

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΒΩΛΟΥ

Την Κυριακή, 2 Νοεμβρίου, παρακολουθήσαμε στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης την τελευταία σειρά τεσσάρων παραστάσεων της μονόπρακτης όπερας του Πιέτρο Μασκάνι "Καβαλερία Ρουστικάνα" ("Αγροτικός Ιπποτισμός") με πρωταγωνίστρια την Αγνή Μπάλτσα.

Ηταν μία παραγωγή μουσικά υψηλότατου επιπέδου και εικαστικά καλή, που πραγματοποιήθηκε με συμμετοχή Ελλήνων και ξένων μονωδών και στην οποία οι φιλόμουσοι της συμπρωτεύουσας ανταποκρίθηκαν ολόψυχα.
Η Αγνή Μπάλτσα ως Σαντούτσα στην παρουσίαση της όπερας του Μασκάνι "Καβαλερία Ρουστικάνα", στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης Σε μουσικό επίπεδο, η διανομή υπήρξε φωνητικά και σκηνικά ισορροπημένη. Αναβιώνοντας ένα ρόλο που έχει ερμηνεύσει επανειλημμένα, η Μπάλτσα απέδειξε για πολλοστή φορά ότι κρατά επάξια την υψηλή της θέση στο στερέωμα των οπερατικών αστέρων στην τρίτη δεκαετία της ένδοξης σταδιοδρομίας της. Γενναιόδωρη στη φωνητική της προσφορά, στηριζόμενη στην πείρα και στην τεχνική της, η κορυφαία Ελληνίδα μεσόφωνος πρόσφερε ένα τραγούδι γεμάτο μουσικότητα, δραματικά θυελλώδες, παραμένοντας συνειδητά σε απόσταση από τη δυσδιάκριτη γραμμή που χωρίζει το στιλιζαρισμένα τραχύ από το χυδαίο. Με δυο λόγια, η Σαντούτσα της πρόβαλε γήινη, πειστική, παλλόμενη από εσωτερική ένταση. Φωνητικά και σκηνικά άξιος συμπρωταγωνιστής στάθηκε απέναντί της ο Αμερικανός τενόρος Ράντολφ Λόκε στο ρόλο του άστατου Τουρίντου. Η μεσόφωνος Αλεξάνδρα Παπατζιάκου υπήρξε μια εύστοχη και συγκινητική Μάμα Λουτσία, ο βαρύτονος Δημήτρης Τηλιακός ενσάρκωσε έναν μουσικά βαρύνοντα, πειστικά άξεστο και βίαιο Αλφιο. Φωνητικά μέτρια και σκηνικά υπερτονισμένη ήταν η Λόλα της Ελένης Λιώνα. Αρτιες, υψηλού επαγγελματισμού ήσαν οι συμμετοχές της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης και της Χορωδίας Θεσσαλονίκης. Ο αρχιμουσικός Νίκος Αθηναίος, καλλιτεχνικός διευθυντής του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, διηύθυνε το όλο με σωστή αντίληψη των δραματικών και μουσικών ισορροπιών της όπερας του βεριστή Μασκάνι. Τέλος, ως θέαμα, η παράσταση υπήρξε δίχως εκπλήξεις: κινήθηκε στην περιοχή του καλόγουστου, αξιοπρεπούς και ισορροπημένα συμβατικού.

ΥΓ: Ολοι γνωρίζουν, ότι, για ευνόητους λόγους, παντού ανά τον κόσμο, η "Καβαλερία" συμπαρουσιάζεται με κάποια άλλη μονόπρακτη όπερα, συγγενών συντεταγμένων (με τυπική, αλλά όχι μοναδική επιλογή τους "Παλιάτσους" του Λεονκαβάλο). Είναι κρίμα, λοιπόν, που στη Θεσσαλονίκη η όπερα δόθηκε αζευγάρωτη, αφήνοντας, μοιραία, μια αίσθηση ανολοκλήρωτης απόλαυσης.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 12/11/2003