Μνήμη Mαρίας Kάλλας

της Σοφίας Θεοφάνους

"Η όπερα ξεκινάει στη φαντασία μου και παραμένει μέρος της ζωής μου για πολύ καιρό μετά την αποχώρησή μου από το Λυρικό θέατρο". Τα λόγια αυτά της Κάλλας, που εκφράζουν το βαθμό ταύτισής της με το λυρικό τραγούδι, θυμηθήκαμε ακούγοντας τη λυρική σοπράνο Ινβα Μούλα στο επετειακό "γκαλά", όπου όλοι οι ακροατές συμμετείχαν συγκινησιακά σε μία ανάπλαση κορυφαίων στιγμών της μεγάλης σοπράνο με τη φωνή, την ερμηνεία και γενικά τη λυρική παρουσία της Ινβα Μούλα.
Η Αλβανίδα αυτή καλλιτέχνις γεννήθηκε με ένα φωνητικό οπλοστάσιο που, ποσοτικά με τη μεγάλη του έκταση και ποιοτικά με ευγενές μέταλλο, έχει τη δυνατότητα να ερμηνεύσει σημαντικό αριθμό από γνωστές και άγνωστες όπερες.
Η ταύτισή της με τις ηρωίδες από τις όπερες που ερμήνευσε εγγίζει απίστευτα υψηλούς στόχους, σε σημείο που θα λέγαμε ότι βιώσαμε κι εμείς τη "ρομάντζα" από τους "Καπουλέτους και Μοντέκους" του Μπελίνι, τις ερωτικές ανησυχίες της Τζίλντα από τον "Ριγκολέτο" του Βέρντι, την άρια της Βιολέτας από την "Τραβιάτα", το όνειρο της Ντορέτας από το "Χελιδόνι" του Πουτσίνι και την άρια της Ιουλιέτας από το "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" του Γκουνό, όπως και την γκαβότα από τη "Μανόν" του Mασvέ.
Η ερμηνεία της μας έπεισε ότι δεν ήταν η Ινβα Μούλα που ερμήνευσε τις ηρωίδες αυτές, αλλά η ίδια η Ιουλιέτα, η Μανόν, η Τζίλντα, η Βιολέτα με τη γοητευτική και γεμάτη χάρη εμφάνιση της Ινβα Μούλα. Πλην αυτών, η καταπληκτική αισθαντικότητα και η φωνητική της ευλυγισία, προσέδιδαν τις ζωντανότερες πινελιές στη χρωματική παλέτα του πορτρέτου της κάθε ηρωίδας. Σημαντική κάλυψη στην καλλιτέχνιδα προσέφερε και η τέλεια συνεργασία της με τον μαέστρο Νίκο Aθηναto και την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης.
Τόσο στις άριες, όσο και στα συμφωνικά μέρη από τη "Μανόν Λεσκό" του Πουτσίνι και την "Κάρμεν" του Μπιζέ τηρήθηκαν σωστά "τέμπι" και αρμονικός συγχρονισμός μεταξύ των οικογενειών των διαφόρων οργάνων αλλά και της τραγουδίστριας με την ορχήστρα που τη συνόδευσε.

"Αγγελιοφόρος της Κυριακής" 26 Σεπτεμβρίου 2004