Φωνή με ειλικρίνεια

Eξαιρετικό "γκαλά όπερας" της Δήμητρας Θεοδοσίου


Tην καλύτερη επιλογή έκανε στις 16 Σεπτεμβρίου το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, προτείνοντας για τα 25 χρόνια από τον θάνατο της Μαρίας Κάλλας ένα "γκαλά όπερας" της υψιφώνου Δήμητρας Θεοδοσίου. Oχι μόνον διότι τα τελευταία χρόνια η Θεοδοσίου τιμά τη χώρα πραγματοποιώντας σημαντική σταδιοδρομία σε μεγάλες σκηνές του εξωτερικού. Ούτε πάλι επειδή το ρεπερτόριό της ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με εκείνο της Κάλλας. Αλλά επειδή με το τραγούδι της μας μεταφέρει σε άλλες εποχές, όταν οι καλλιτέχνες πίστευαν στους ρόλους που ενσάρκωναν και στην αξία της μουσικής που τραγουδούσαν.

Aμεσότητα Eκφρασης

Εκείνο που κάνει την Θεοδοσίου να ξεχωρίζει σημαντικά από άλλες, πολύ πιο προβεβλημένες συναδέλφους της, είναι η απόλυτη συναισθηματική της ειλικρίνεια, η αμεσότητα της έκφρασης και η συγκινητική δύναμη με την οποία αποκαλύπτει την ψυχή της δημόσια. Τα στοιχεία αυτά καθορίζουν επίσης τις μουσικές της επιλογές: οι νότες δεν αποδίδονται με έναν συγκεκριμένο τρόπο επειδή αυτόν υποδεικνύει ο συνθέτης στην παρτιτούρα, αλλά επειδή... διαφορετικά δεν θα μπορούσε να τραγουδήσει η εκάστοτε ηρωίδα, μας πείθει η Θεοδοσίου. Η άρια της Λεονώρας από την 4η πράξη του βερντιανού "Τροβαδούρου" σπάνια έχει ακουστεί επί σκηνής ωραιότερα και εκφραστικότερα τραγουδισμένη. Η τελική σκηνή από την "Aννα Μπολένα" του Ντονιτσέτι στέκεται επάξια δίπλα σε εκείνη της Κάλλας –η δε πλήρης ηχογράφηση της όπερας αυτής από την Θεοδοσίου, είναι μακράν η αξιολογότερη ερμηνεία των τελευταίων δεκαετιών. Επιπλέον, η σκηνική πείρα της υψιφώνου ήταν εμφανής στα περισσότερα αποσπάσματα ενός προγράμματος, που δεν είχε καταρτιστεί με κύριο σκοπό να αρέσει στο κοινό, αλλά αντιπροσώπευε το ρεπερτόριο της Θεοδοσίου σήμερα. Δεν ακούσαμε δηλαδή καλογυαλισμένες δημοφιλείς άριες: ζήσαμε πτυχές ολοκληρωμένων χαρακτήρων. Το πρόγραμμα της συναυλίας ήταν πολύ φιλόδοξο, η κόπωση αναμενόμενη. Ωστόσο, το ατύχημα στο τέλος της άριας της Βιολέτας από την 1η πράξη της "Παραστρατημένης" ("La Traviata"), που απερίσκεπτα επελέγη για τέλος του απαιτητικού ρεσιτάλ, ανέδειξε δύο ακόμα ποιότητες της Θεοδοσίου: ατσάλινα νεύρα και μεγάλη σκηνική πείρα, στοιχεία που τής επέτρεψαν να προσπεράσει το δυσάρεστο ξάφνιασμα και να θριαμβεύσει με μία –ακόμα πιο απρόσμενη– λαμπερή και εκτενή τελική κορόνα!

Τέλος, μετά τις εμπειρίες της Μπάμπρι, της Γκεόργκιου και τώρα της Θεοδοσίου, θερμή παράκληση προς τις αρπίστριες των ελληνικών συνόλων να δουν με μεγαλύτερη αγάπη την εισαγωγή στην άρια της Λεονώρας από την "Δύναμη του Πεπρωμένου", ώστε να μην εκπλήσσονται πάντοτε οι υψίφωνοι με όσα ακούν πίσω από την πλάτη τους!

Καθημερινή - Κριτική Ν. Α. Δοντάς