Μινιμαλιστική Μπατερφλάι

Aπό το θέατρο Κάρλο Φελίτσε της Γένοβας
Κριτική Νίκος Α. Δοντάς - Kυριακή, 4 Mαϊου 2003

H Aπω Ανατολή, όπως την είδε ο Πουτσίνι, κυριάρχησε τον Απρίλιο στα Μέγαρα Αθηνών και Θεσσαλονίκης: σε απόσταση ανάσας από την ιστορία της Kινέζας πριγκίπισσας "Τουραντότ" που δόθηκε στην Αθήνα, στην συμπρωτεύουσα παρουσιάστηκε η δημοφιλέστατη "Μαντάμ Μπάτερφλάι", που διαδραματίζεται στην Ιαπωνία. Αντί νέας παραγωγής, οι Θεσσαλονικείς προτίμησαν την πιο οικονομική και ασφαλή λύση της παρουσίασης επιτυχημένης παράστασης άλλου θεάτρου. Ανάμεσα σε αρκετές, επελέγη εκείνη του περίφημου θεάτρου Κάρλο Φελίτσε της Γένοβας: την υπογράφει η Iταλίδα ντίβα της όπερας Ρενάτας Σκότο, που από το 1986 ασχολείται και με την σκηνοθεσία.
Η μινιμαλιστική σκηνική εικόνα της παραγωγής ταιριάζει στην αισθητική του θέματος και, επιπλέον, άφησε τον περιορισμένο χώρο της αίθουσας του ΜΜΘ να ανασάνει ευχάριστα. Μελετημένοι φωτισμοί μεταμόρφωναν το απόλυτο, εκτυφλωτικό λευκό, δημιουργώντας κάθε φορά την κατάλληλη ατμόσφαιρα. Πάνω σε αυτό, το ομοιογενές, λιτό φόντο, πρόβαλαν με σαφήνεια τα γοητευτικά κοστούμια και η καλά δουλεμένη κίνηση των τραγουδιστών. Κατοικία της Μπατερφλάι ήταν ένα ιδεόγραμμα γιαπωνέζικου σπιτιού, ενώ τα κοστούμια, χωρίς να είναι "αυθεντικά", απέδιδαν με σαφήνεια τις βασικές ποιότητες της γιαπωνέζικης αισθητικής. Στην μεγάλη αίθουσα του θεάτρου Κάρλο Φελίτσε της Γένοβας το σκηνικό ασφαλώς θα "ανέπνεε" με πολύ μεγαλύτερη άνεση. Ωστόσο, και στο ΜΜΘ φιλοξενήθηκε ικανοποιητικά.
Η μεγάλη εμπειρία της Σκότο στην συγκεκριμένη όπερα καταγράφηκε στην λεπτομερή επεξεργασία της κίνησης των βασικών χαρακτήρων αλλά και της Χορωδίας Θεσσαλονίκης, που όχι μόνον έπαιζε καλά, αλλά επίσης αντιδρούσε σε όσα άκουγε, χωρίς να στέκεται μετωπικά προς το κοινό, με το βλέμμα στον αρχιμουσικό.
Μουσικά ικανοποιητική
Είναι σαφές ότι η επιτυχία της συγκεκριμένης όπερας εξαρτάται απολύτως –και μόνον– από την ερμηνεία του κεντρικού ρόλου, αφού η Μπατερφλάι βρίσκεται απ’ αρχής μέχρι τέλους επί σκηνής. Στη Θεσσαλονίκη, η δεκαπεντάχρονη ηρωίδα αποδόθηκε με επιτυχία από την υψίφωνο Μαρούσα Ξυνή, γνωστή και στο αθηναϊκό κοινό. Η μικρόσωμη τραγουδίστρια, με εξαιρετικά μελετημένη κίνηση, υπήρξε σκηνικά πειστική. Φωνητικά, ανταποκρίθηκε σε όλα τα ζητούμενα της απαιτητικής παρτιτούρας και στην τραγική κατάληξη υπήρξε συγκινητική, χωρίς να καταφύγει σε περιττούς μελοδραματισμούς. Θαυμάσια ήταν η Βικτόρια Μαϊφάτοβα ως Σουτζούκι, φωνητικά υγιής και σκηνικά γοητευτική. Εξαιρετικός υπήρξε επίσης ο Δημήτρης Τηλιακός στον άχαρο ρόλο του Aμερικανού πρέσβη, ενώ ο Κάρλο Σιμπέλι διέθετε τις νότες και την εμφάνιση του Πίνκερτον. Η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης υπό τον Μαρτσέλλο Πάνι στήριξε την παραγωγή με γεμάτο ήχο αλλά όχι ιδιαίτερες εκλεπτύνσεις. Η ακουστική της αίθουσας είναι γνωστό ότι δεν βοηθάει.