Αρτια Τουραντότ - Η Θεσσαλονίκη υποδέχτηκε την όπερα του Πουτσίνι

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΒΩΛΟΥ

Στις 14/11 παρακολουθήσαμε στο Μέγαρο Μουσικής της συμπρωτεύουσας ένα νέο ανέβασμα της Τουραντότ του Πουτσίνι. Συμμετείχαν η Δημοτική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, οι χορωδίες Θεσσαλονίκης και Ι. Ν. Αγίου Κυρίλλου & Μεθοδίου, καθώς επίσης πλειάδα ξένων και Ελλήνων μονωδών υπό τη διεύθυνση του Νίκου Αθηναίου. Αρτια προετοιμασμένη, η παράσταση άφησε συνολικά πολύ καλές εντυπώσεις.

Ως θέαμα, η παραγωγή χαρακτηρίστηκε από εικαστική οικονομία. Ο σκηνοθέτης Σαρλ Ρουμπό και οι συνεργάτες του υπηρέτησαν με καλαισθησία το στίγμα της όπερας, ενώ στήριξαν με ακρίβεια την παρακολούθηση της υπόθεσης και τον ειρμό του ακροάματος αποφεύγοντας κάθε περιττό βερμπαλισμό ή συνήθη υπερβολή.

Συμπυκνωμένη στα απαραίτητα η πρότασή τους τόνισε με σωστές δόσεις τα κυρίαρχα θέματα της όπερας: εξωτισμό, φόβο, βία, επιθυμία. Ενα πανταχόθεν κλειστό κουτί στο κόκκινο της λάκας υπήρξε ο ασφυκτικός τόπος της δράσης όπου κινήθηκαν η χορωδία ως γκρίζα, απρόσωπη μάζα, οι τρεις αξιωματούχοι ως αιχμάλωτα εξωτικά πουλιά, η πριγκίπισσα Τουραντότ ως ζωντανό άγαλμα, ο Καλάφ ως παλλόμενη δύναμη επί σκηνής... Στιλιζαρισμένη "κινέζικη" κινησιολογία με αιχμές από σύντομα αναπαραστατικά χορευτικά έδωσε ρυθμό στο θέαμα.

Σε μουσικό επίπεδο το όλον υπήρξε επίσης ισορροπημένο. Πανθομολογουμένως την παράσταση έκλεψε ο Ντονγκουόν Σιν. Με την υγιέστατη, στεντόρεια φωνή και εύπλαστη φραστική ο Κορεάτης τενόρος τραγούδησε ένα συναρπαστικό, ανδροπρεπώς λυρικό Καλάφ! Αντάξιος αντίπαλός του ως προς το μέγεθος της φωνής, η Αμερικανίδα Τζένιφερ Γουίλσον ενσάρκωσε μια καλή Τουραντότ παρά το άνευρο τραγούδι της και τη σκηνικά νωθρή παρουσία της. Γοητευτικότατη, μελωδικότατη και συγκινητική, η Λιού της Ελενας Κελεσίδη μάς έκανε να παραβλέψουμε τις ατάκες που έχασε.

Αξιοπρεπής υπήρξε ο Τιμούρ του Δημήτρη Καβράκου, αδύναμος ο Αλτούμ του Σώτου Παπούλκα, αν και όχι τέλειο πάντως εύστοχα κινητικό και δραματικά "ξινό" το τρίο των αξιωματούχων (Χ. Ανδριανός, Δ. Νταλμπάντης, Κ. Μαυρογένης). Γενικά ακριβές, συντονισμένο και κατά τόπους ευπρόσδεκτα αιχμηρό ήταν το τραγούδι των χορωδιών.

Αποκωδικοποιώντας σωστά τις συνεχείς μεταπτώσεις των διαθέσεων και του σφυγμού της μουσικής, ο αρχιμουσικός Νίκος Αθηναίος οδήγησε το όλον με ακρίβεια, στήριξε τους μονωδούς και ανέδειξε -ίσως με κάπως περίσσια ντεσιμπέλ- τις σαγηνευτικές ορχηστρικές χάρες της πουτσίνειας όπερας.



ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 23/11/2005