"Μουσική με άρωμα… Γαλλίας".

Η Φιλαρμονική Ορχήστρα της Γαλλικής Ραδιοφωνίας στο Μέγαρο Μουσικής.

Κριτική ΑΝΤΩΝΗΣ Ι. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ

Δύο βραδιές ερμηνείας ποιοτικής μουσικής, χάρισε στο φιλόμουσο κοινό, που είχε την τύχη να παραβρεθεί στην αίθουσα συναυλιών του Μεγάρου Μουσικής, η ορχήστρα της Γαλλικής Ραδιοφωνίας, υπό τη διεύθυνση του μόνιμου αρχιμουσικού της Myung Whun Chung.
Στράους-Μπετόβεν-Τσαικόφσκι
Στο έργο του Ρίτσαρντ Στράους διακρίνεται μία στροφή από τον σκληρό ρεαλισμό στο εκλεπτυσμένο ύφος, που ακολουθεί μουσικά την επιλογή της θεματολογίας του. Τα συμφωνικά ποιήματα που συνθέτει, γνωρίζουν επιτυχία και του αποφέρουν δόξα και υλικές απολαβές, ενώ παράλληλα τον αναδεικνύουν ως τον κατεξοχήν διάδοχο του Βάγκνερ. Στη συναυλία της Γαλλικής ορχήστρας επιλέχθηκαν και ερμηνεύτηκαν δύο από τα συμφωνικά ποιήματα του γερμανού συνθέτη. Ο "Δόν Ζουάν" και ο "Θάνατος και η εξαΰλωση". Και τα δύο έργα είναι υψηλών απαιτήσεων τόσο για το ορχηστρικό σύνολο όσο και για τους ακροατές, αφού η μουσική γλώσσα που χρησιμοποιούν είναι καινοτόμος και ιδιαίτερα τεχνική έως του σημείου μιας επιτηδευμένης και ναρκισσιστικής δεξιοτεχνίας. Η ερμηνεία της ορχήστρας διακρίθηκε για την έμφαση που έδωσε στη λεπτομερή ανάδειξη των μικροδομικών μελωδικών στοιχείων και της λεπτεπίλεπτης μορφικής πολυπλοκότητας των έργων.
Η "Ηρωική"
Ακόμη και σήμερα η μουσική του Μπετόβεν μπορεί να συναρπάζει το κοινό. Το απολυτρωτικό και έντονα ανθρωπιστικό μήνυμά της, η δύναμη της μουσικής γλώσσας που χρησιμοποιεί ο συνθέτης, ο αμίμητα συνταιριασμένος με τη μελωδία και το αρμονικό υλικό ρυθμός, συνεχίζουν να δονούν, να συγκινούν, και να γοητεύουν το σύγχρονο ακροατήριο. Το έργο του μεγάλου συμφωνιστή καθίσταται διαχρονικό ενώ η αισθητική που προβάλλει η μουσική του, μπορεί να μην θεωρείται από κάποιους ως επίκαιρη, αλλά σαφώς γνωρίζει την αποδοχή από το κοινό που κάποτε μετατρέπεται σε λατρεία. Η ζωντάνια και το σφρίγος στην ερμηνεία της ορχήστρας δεν θα μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητα. Υπό τη μπαγκέτα του κορεάτη μαέστρου, το σύνολο επέδειξε της αρετές των συντελεστών του με μία έκφραση που διακρινόταν τόσο για την ωριμότητα αλλά παράλληλα και για τη νεανική ορμή.
Σγούρος και Μπερλιόζ
Η δεύτερη μέρα παρουσίας της ορχήστρας στο οικείο Μέγαρο Μουσικής, επεφύλασσε επίσης στιγμές συγκίνησης. Ο Δημήτρης Σγούρος μικρή σχέση έχει πλέον με το "παιδί θαύμα" οι ερμηνείες του οποίου στα δυσκολότερα έργα του πιανιστικού ρεπερτορίου, οδηγούσαν το κοινό σε παραλήρημα. Σαφώς και η δεξιοτεχνία του δεν τον έχει εγκαταλείψει, όμως οι παρουσίες του στις αίθουσες συναυλιών, που συνεχίζουν να μαγνητίζουν το κοινό, χαρακτηρίζονται στις περισσότερες των περιπτώσεων, από μία διαφορετική οπτική θεώρηση, η οποία ενδοσκοπεί στο εκτελούμενο έργο πέρα από μία απλή έκθεση σολιστικών ικανοτήτων. Το κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα του Τσαϊκόφσκι έδωσε την ευκαιρία στο κοινό της πόλης μας να βρεθεί για ακόμη μια φορά κοντά στον διακεκριμένο καλλιτέχνη που για πολλούς παραμένει ακόμη απλά το αγαπημένο "παιδί θαύμα".
Η φανταστική παρουσία της ορχήστρας της Γαλλικής Ραδιοφωνίας στην πόλη της Θεσσαλονίκης, δεν θα μπορούσε να κλείσει με δυναμικότερο και εντυπωσιακότερο τρόπο. Η "Φανταστική Συμφωνία" του Μπερλιόζ αποτελεί ίσως ένα από τα αντιπροσωπευτικότερα δείγματα του γαλλικού ρομαντισμού. Στο έργο αυτό, που είναι από τα πλέον γνωστά και αγαπητά του Γάλλου συνθέτη, η οργιώδης φαντασία του δημιουργού βρίσκει την έκφρασή της σε μία πρότυπη τεχνική θεώρηση των ενορχηστρωτικών μέσων.
Αφήνοντας πίσω το πολύ καλό ορχηστρικό σύνολο και τον εκφραστικό μαέστρο του που επισκέφθηκαν την πόλη μας εντασσόμενοι στο πρόγραμμα εκδηλώσεων του Μεγάρου Μουσικής, θα ήθελα να μείνω στην πικρή αίσθηση των άδειων καθισμάτων. Μία αίθουσα συναυλιών που δεν γεμίζει από ένα τέτοιο υψηλών αξιώσεων καλλιτεχνικό γεγονός προκαλεί σαφώς έντονα ερωτήματα τα οποία αναζητούν ασφαλώς κάποιες απαντήσεις, που μάλλον έχουν κοινωνιολογικές προεκτάσεις. Ή μήπως απλά, είναι μόνο η οικονομική δυσπραγία των καιρών;


"ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ", 8 Δεκεμβρίου 2003.